test 3

Test aquarelmarkers, afbeelding plantHet is winter, dat betekent dat mijn jaarlijkse warme-buitenland-inspiratie aquarel-reis weer voor de deur staat. Naast een rugzak met schilderspullen gaat de filmuitrusting mee om nieuwe lessen voor de Aquarel Academie te schieten. En natuurlijk mijn maatje Wilco, want ik heb een cameraman en sjouwer nodig!

Dit jaar pak ik iets nieuws in, drie aquarelmarkers, ik noem het aquarelstiften. Gekregen, om eens uit te testen, van Robert van Pro Art.

De stiften zijn in allerlei tinten verkrijgbaar, maar ik zal het moeten doen met drie willekeurige kleuren. Zie ik kans om deze beperking om te zetten in een aangename uitdaging?

Aan boord van het vliegtuig, aan alle zijden ingeklemd, beginnen vragen omhoog te borrelen. Waarschijnlijk omdat alleen op hoofdhoogte nog vrije ruimte is. Hoe gedraagt de stift zich op droog aquarelpapier en op nat aquarelpapier? En wat gebeurt er als ik met een vochtige kwast over een getekende lijn ga? Zijn de kleuren op een of andere manier te mengen?

Aangekomen op Gran Canaria hebben de andere luchtreizigers ook de vrije ruimte rondom mijn hoofd ontdekt. Ze hangen uitgestrekt over me heen om het bagagevak boven me te kunnen openen en klimmen zowat over me heen om als eerste in het gangpad van het vliegtuig te mogen gaan staan. In het gangpad hangend moeten ze lang wachten tot de deuren opengaan. Na de ingeklemde reis heeft het waarschijnlijk iets bevrijdends om als eerste buiten te zijn of hebben ze ook iets gekregen dat ze snel moeten testen?Test aquarelmarkers, afbeelding palm met boot

Gran Canaria is toch even anders dan La Palma, waar ik de afgelopen twee jaar ’s winters een tijdje heb gewerkt, dus het duurt even voordat ik iets te tekenen vind. Er zijn wel bomen, maar alleen aan de boulevard bij het strand of in een vallei in de bergen. In een boomloos kaal landschap, de toeristenkolonies niet meegerekend, ontdek ik hoe lastig het is dan om iets van de compositie te maken. Dan is het het beste als ik de beperking als een uitdaging zie.

Nadat we een auto hebben gehuurd en mijn chauffeur Wilco, die er weer een taak heeft bijgekregen, me helpt de mooie plekjes te zoeken, komt er op grotere hoogte eindelijk wat idyllisch groen in beeld. Blijkbaar is ‘hoog’ deze werkvakantie het toverwoord. Ik spring met de stiften in handen uit de auto, de groene ‘jungle’ voelt bevrijdend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *